خودشان را ، پس آنچه در آنست بخوانيد كه ترك نكرده و جا نگذارده هيچ صغيره و هيچ كبيره‌اى را مگر آنكه آن را به حساب آورده است . ( فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ ) يعنى : پس هر كس به وزن ذرّه‌اى از خير عمل كند ميبيند ثواب و پاداش آن را . ( وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ ) يعنى ، هر كس به وزن ذرّه‌اى كار بد انجام دهد مىبيند آنچه مستحق مىشود بر آن عمل از عقاب و عذاب ، و ممكن است كه به اين آيه استدلال شود بر بطلان احباط و نابودى اعمال براى اينكه ظاهر آيه دلالت مىكند بر اينكه هيچ كس عملى از طاعت و معصيت را انجام نميدهد مگر اينكه پاداش داده مىشود بر آن و آن اعمالى كه معدوم و نابود باشد مجازاتى بر آن نيست ، و براى ايشان نيست كه بگويند ظاهر بخلاف مبناى شما و چيزيست كه شما بسوى آن رفته‌ايد در جواز عفو و بخشش از مرتكب كبيره ، و اين مطلب جهتش اينست كه آيه مخصوص به اجماع است ، پس تائب بدون خلاف آمرزيده و مورد عفو است ، و نزد ايشان از شرايط معصيتى كه مؤاخذه مىشود ، اينست كه صغيره نباشد ، پس بر ما نيز جايز است كه شرط نمائيم در آن از آنهايى كه مورد عفو مىشود نباشد . محمد بن كعب گويد : معناى آن اينست كه ، فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً در حالى كه او كافر است مىبيند ثواب عملش در دنيا در باره خودش و اهل و مال و فرزندانش تا اينكه از دنيا بيرون رود و نباشد براى او نزد خدا خيرى وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ در حالى كه او مؤمن است مىبيند عقوبت آن را در دنيا در خودش و اهل و مال و فرزندانش تا اينكه از دنيا بيرون رود و نباشد براى او شرّى در نزد خدا .